Wymagania

Najlepiej rośnie na glebach lekkich, przepuszczalnych o pH zasadowym lub obojętnym (gdy podłoże będzie żyzne roślina straci swój zwarty pokrój oraz srebrno-szare ubarwienie). Lubi stanowiska słoneczne, suche, osłonięte od wiatrów. Jeśli chcemy żeby perowskia ładnie się krzewiła, obficiej kwitła, to należy ją przycinać wiosną kilka centymetrów nad ziemią. W ostre zimy może przemarzać więc należy ją okrywać (usypać kopczyk z kory).

Zastosowanie

Perowskia zjawiskowo wygląda posadzona w jednogatunkowych grupach na tle trawnika, ogrodzenia lub w towarzystwie lawendy, krwawników. Tworzy bardzo ciekawe kompozycje z innymi bylinami (jeżówkami, szałwiami, rudbekiami, rozchodnikami), krzewami (roże pnące, bukszpany). Doskonale nadaje się do sadzenia w ogrodach skalnych. Ładnie komponuje się z trawami ozdobnymi, może być sadzona w donicach. Ponieważ jest rośliną miododajną, sadzi się ją w rejonach pasiek.

Ciekawostka

Perowskia nazywana jest „rosyjską szałwią” (zapachem przypomina szałwię), bądź lawendowym krzewem. Perowskia to roślina rzadko spotykana w naszych ogrodach, jeśli jednak już w nich zagości , to jej kwiaty roztaczają piękny, szałwiowo-lawendowy zapach, który przyciąga motyle i pszczoły. W zimie dodatkową atrakcją są srebrnoszare kępy.